Nie wiem już gdzie i jak o tym wszystkim mówić czy pisać.
Mam wrażenie, że nikt nie chce o tym słyszeć a ja sam nie potrafię nikomu powiedzieć.
Zrobiłem się taki odizolowany od wszystkich swoich przyjaciół.
Mam wrażenie, że świat nigdy nie dowie się, co się dzieje ze mną i w moim życiu.
Nie mam pojęcia, co zrobić ze sobą.
Kolejny raz jestem na totalnym rozdrożu, ale tym razem nie mam nikogo, kto mógłby mnie nakierować na właściwy tor, nikogo kto by zrozumiał.
Jestem całkiem sam, zupełnie samotny w swoich sukcesach, porażkach, wyborach.
Ostatnie tygodnie były chyba najgorszymi od czasów gimnazjum.
Nawet nie wiem, jak to się wszystko stało.
Czuję się tak, jakby cały świat się ode mnie odwrócił i robi wszystko, by mi dokopać.
Praca stała się nie do zniesienia.
Nie wierzę, że przez głupią robotę mam myśli samobójcze.
Czuję się upokorzony do granic możliwości, wszyscy tam chcą mnie upodlić, wykorzystać i podciąć mi skrzydła.
Nie po to wyjechałem do Anglii i nie po to zostawiłem wszystko, co kocham, by dać się tak traktować.
A jednak daję się tak traktować, bo nie mam absolutnie żadnego wyboru.
Przez moją fobię społeczną i depresję nie jestem w sanie zrobić niczego.
Najprostsze czynności wywołują u mnie nieopisany lęk i paraliżują mnie.
Myślę, że byłbym w stanie zrobić o wiele więcej, gdyby nie to.
Czuję się jak największy przegrany życia, bo staram się, tak bardzo się staram, a świat co chwilę rzuca mi kłody pod nogi.
Ludzie mówili, że będzie łatwiej, a ja w to wierzyłem.
Łudziłem się, że się przyzwyczaję, że może to wszystko było tylko chwilowe.
Jak widać nie było, nic nie robi się łatwiejsze, a wręcz przeciwnie, im dłużej tu jestem tym jest mi trudniej.
Jest mi tak cholernie trudno i nie ma na świecie nikogo, kto by to zrozumiał.
Nie mogę powiedzieć, że się nie staram, bo robię kurwa wszystko, ale świat po prostu chce, żebym się poddał.
Nawet moja rodzina mówi, żebym wrócił do domu, mimo że dostałem się na studia.
A jednocześnie nie mogę wrócić, chociaż bardzo bym chciał, bo oznaczałoby to porażkę.
Nie mogę się poddać, bo znaczyłoby to, że zmarnowałem ponad rok swojego życia.
Pobyt w Anglii wyżarł ze mnie wszystko, co dobre.
Zniszczył moją siłę, wypalił wspomnienia, odciął moje kontakty z bliskimi.
Nawet gdybym wrócił, nie byłbym już tą samą osobą, bo permanentnie się tu zmieniłem.
Zmarnowałem cały rok życia i w jeden rok stałem się kimś nie do poznania.
A problemy tylko się mnożą.
Po raz kolejny muszę szukać pracy, a boję się cholernie, bo nie potrafię nawet napisać głupiego CV, a tym bardziej pytać o pracę na mieście.
Dostałem ofertę robienia zdjęć w klubie nocnym, ale godziny są tak chujowe, że nie ma żadnego rozsądnego transportu i będę musiał wydawać fortunę na same dojazdy, nie wspominając o tym, że będę tłukł się z całym sprzętem w środku nocy przez miasto.
Do tego muszę się przeprowadzić szybciej niż myślałem, bo Rebecca nie może mieć współlokatorów przez wyjście Anglii z Unii.
Samo wyjście pozostawię, bo jestem cholernie wściekły i zawiedziony, a do tego boję się o moją przyszłość w tym kraju.
Z Bodziem nie mam już prawie w ogóle kontaktu, on sobie chyba poukładał życie na nowo, podczas gdy ja nie mam nawet siły wstać z łóżka w weekend.
Ostatnio miałem atak paniki i wydawało mi się, że ojciec mnie bije.
To wszystko wraca, wszystkie wspomnienia związane z rodzicami wracają i uświadamiają mi, że nie ma już miejsca dla mnie w ich domu, że już nie mam drogi powrotnej.
Matka Rebecci chce zniszczyć jej życie, bo dowiedziała się, że jest lesbijką.
Manipuluje nią i używa do tego jej młodszej siostry z problemami edukacyjnymi.
To wszystko jest tak popierdolone, a ja nie mam pojęcia, jak jej pomóc.
Nic nie idzie po mojej myśli mimo że robię wszystko, co w mojej mocy.
Nawet głupia terapia nie wypaliła, mimo że dzwonili do mnie.
Nie mogłem z nimi rozmawiać przez telefon w pracy i już się nie odezwali.
A zebrałem się w końcu na odwagę.
Ostatnia strzelanina w Orlando dała mi sporo do myślenia i zrobiłem coming out do Natalii i Denisa.
Zamierzałem nawet powiedzieć rodzicom, ale zbyt się boję, zwłaszcza po tym, co zrobiła matka Rebecci.
To okropne, że takie rzeczy wciąż się dzieją.
Na szczęście Denis i Natala okazali się kochani i zaakceptowali to, choć wątpię, że to całkowicie zrozumieli.
Ostatnio nie mogę się podnieść z łóżka, całymi dniami leżę.
Wczoraj po pracy po prostu zasnąłem i mimo że spałem paręnaście godzin nadal jestem zmęczony.
Czuję się jak chodzące zombie, a w pracy po prostu się wyłączam, włączam autopilota a moja dusza dysocjuje gdzieś daleko poza moje ciało, bo po prostu nie jestem w stanie znieść tego wszystkiego.
Do tego ktoś powiedział wszystkim, że idę na studia, i od tego czasu nikt nie daje mi żyć.
Ataki paniki się nasiliły, ostatnio praktycznie się duszę przez nie.
Nie wiem już, co mam robić, nie mam siły na nic.
Nie mogę wrócić do domu i nie mogę tu zostać.
Jestem w sytuacji bez wyjścia, w pułapce, którą sam na siebie ściągnąłem.
I nie mogę znikąd oczekiwać ratunku.
Chciałbym, żeby ktoś o tym wiedział. Żeby słyszał.
Za parę godzin przylatuje do mnie mój brat.
Znowu muszę zmusić się do udawania szczęśliwego i zapewniania mu rozrywki.
Boże, ja tak bardzo chcę zniknąć.
sobota, 2 lipca 2016
czwartek, 31 grudnia 2015
2015 part 1
Rety, jak zawsze strasznie długo tu nie pisałem.
Nie miałem kompletnie czasu ani siły, innej wymówki nie ma.
W każdym razie dziś ostatni dzień roku 2015 i wypadałoby choć
cokolwiek napisać.
Teraz nabrałem trochę dystansu do minionych dni, więc łatwiej mi
wszystko streścić.
Tak więc, 2015 był rokiem zmian.
Tak wiele się wydarzyło, dosłownie nie potrafię przypomnieć sobie
wszystkiego.
201 był też absolutnie i bezsprzecznie wykańczającym rokiem,
zarówno psychicznie, jak i fizycznie.
Pod każdym względem ten rok był jednym z najtrudniejszych, o ile
nie najtrudniejszym, w moim życiu.
Przede wszystkim aplikowałem na studia w UK. Spędziłem wiele nocy
na pisaniu wszystkiego, wybieraniu kierunków, przygotowywaniu się mentalnie na
wyjazd.
Napisałem maturę. Zaniedbałem kompletnie powtórki z braku czasu,
pochłonięty myśleniem o Anglii. Matura nigdy nie była dla mnie czymś
chwalebnym, nigdy nie uznawałem jej za osiągnięcie. Mimo to przed samą maturą
udzielił mi się wszechobecny stres i sam zacząłem się denerwować. Potem dotarło
do mnie jednak, że matura to przecież nie koniec świata, a studia w Polsce to
nie jedyna droga. Zajęło mi to dużo czasu, aby dorosnąć do tej myśli i wyrwać
się z owczego pędu. Mimo nielicznych powtórek udało mi się bardzo porządnie
wszystko zdać.
Dni przed samą maturą spędziliśmy z B. na naszych miejscówkach,
rozmawiając o Polsce i czym dla nas jest ojczyzna. To niesamowite, jak bardzo
obraz własnego kraju może się zmienić w obliczu przeprowadzki. Rozmawialiśmy o
dzieciństwie, wspomnieniach.
W zakończenie roku nauczyciele powiedzieli mi bardzo wiele pięknych
słów i rad. Dostałem stypendium, za które rodzice kupili mi tablet. W kwietniu
wygrałem też konkurs z angielskiego i w nagrodę kupiłem sobie telefon. Swoją
drogą, w tym roku wygrałem bardzo dużo pieniędzy i osiągnąłem trochę sukcesów w
konkursach.
Wreszcie nadszedł czas przeprowadzki. Pożegnałem się ze wszystkimi,
strasznie było mi żal. Ostatniego dnia przed wylotem poryczałem się w łóżku,
brat przyszedł mnie pocieszać a ja nie mogłem przestać płakać. W dzień wyjazdu
przyjechali do mnie Lis i Alex, tak dawno się nie widzieliśmy. Poszliśmy na
koncert na rynek, były jakieś Dnia Miasta. Grało Afromental. Poryczałem się, bo
chciałem być jak Łozo.
Widok mojej mamy
płaczącej na lotnisku nadal siedzi mi w głowie i boli, cholernie boli. O kocie
nawet nie wspominam.
***
Pierwsze tygodnie w Anglii były dziwne. Z jednej strony byliśmy podekscytowani,
a z drugiej mieliśmy bardzo dużo spraw do załatwiania. Dzwonienie po bankach i
dostawcach; agencja mieszkaniowa, która kompletnie nas wykiwała; niekompetencja
ludzi i pierwsze negatywne wrażenia. Baliśmy się chodzić po mieście, co chwilę
się gubiliśmy. Któregoś dnia chcieliśmy iść do baru, po czym siedzieliśmy parę
godzin w parku przed nim. W końcu nie weszliśmy ze strachu, że nas nie
wpuszczą.
Wtedy po raz pierwszy dopadła mnie samotność. Nagrywałem jeszcze
wtedy videobloga i mniej więcej po tygodniu można zauważyć we mnie zmiany. Co
chwilę płakałem z tęsknoty za domem, miałem bardzo dużo stresu na głowie, a do
tego nie mieliśmy pracy. W domu nie było nic, wszystko musieliśmy wysłać paczką
z Polski. Spaliśmy pod płaszczami, praliśmy w olejku cynamonowym. Do tego
zaczęło nam brakować pieniędzy. Brak pracy spędzał mi sen z powiek, zaczynałem
wariować. Do dziś uważam, że bezrobocie to koszmar i nie mam pojęcia, jak inni
to wytrzymują. Doszło do tego, że chodziłem głodny i przez dwa tygodnie jadłem
tosty. Rodzicom też kończyły się pieniądze i sami stwierdzili, że się
przeliczyli z kosztami i że nie będą mogli mnie wspierać. I tak na samą
przeprowadzkę wydali na pewno około 15 tysięcy.
Doświadczałem wtedy bardzo wielu emocji. Przede wszystkim czułem
się tak, jakbym dopiero się urodził. Niby na to właśnie liczyłem w związku z
przeprowadzką, na kompletne wymazanie mojej historii i rozpoczęcie życia na
nowo. Nie miałem jednak pojęcia, że taka tabula rasa oznacza samotność i brak
jakiegokolwiek punktu odniesienia. Musiałem nauczyć się całego życia od nowa, a
przede wszystkim stworzyć siebie na nowo. Dla ludzi tutaj jestem kompletnie
nikim, kolejnym imigrantem. Nikt mnie nie zna, nie zna mojej historii, nikt nie
może mnie zrozumieć bo nikt nawet nie wie, jak wyglądało moje życie w Polsce.
Muszę tutaj pisać siebie od nowa, a to wielka odpowiedzialność, bo wystarczy
jeden błąd, a ludzie już wyrobią sobie o mnie opinię. Tutaj nikt nie wybacza,
zostanę zapamiętany jako taka osoba, na jaką się wykreuję. Z jednej strony daje
to poczucie wolności, bo sam mogę zadecydować o tym, co chcę o sobie ujawnić innym
ludziom, ale na dłuższą metę jest to męczące. Brak poczucia tożsamości jest
okropny. Nie mam tutaj dla kogo się starać, nie mam nikogo, z kim mógłbym
dzielić się zainteresowaniami. Przez to odechciewa mi się robić cokolwiek.
Kiedyś nawet z głupiej przekory chciałem się wyróżniać, być innym. Tutaj jestem
i tak tylko częścią bezkształtnej, bezkulturowej masy różnych narodowości,
które zamieszkują jakąś niczyją wyspę. Nie mam do kogo się porównać, a więc nie
wiem, kim jestem. Dotarło do mnie, że własną tożsamość można określić tylko na
zasadzie podobieństwa i różnic względem innych ludzi. Człowiek bez kontaktu z
innymi staje się nijaki, jego wnętrze się rozpada. Przede wszystkim brakuje mi
motywacji, aprobaty, bycia kimś dla kogoś. Pochwały mnie budowały, wspierały
moją kreatywność i sprawiały, że chciałem robić coś jeszcze. Kiedyś miałem
świadomość, że komuś w jakiś sposób pomagam. Tutaj stałem się typowym
materialistą, nastawionym tylko na przetrwanie, tak jak wszyscy, którzy tu przyjeżdżają.
Anglia to iluzja i mit.
Doświadczam tego boleśnie każdego dnia.
Emigracja jest ciężka, a obcy kraj jest bardzo różny od domu.
O tym nie uczą w szkole. O tym nie mówią, kiedy zachęcają do
pójścia na studia w UK.
Nie każdy tak samo tego doświadcza, być może to tylko ja jestem
wrażliwcem, który za dużo myśli. Mimo to mam wrażenie, że istnieje jakieś
zbiorowe doświadczenie emigracji, swego rodzaju brzemię, które musi udźwignąć
każdy, kto wyjeżdża. Bo nie chodzi tylko o zmianę klimatu. Tutaj wszystko jest
inne.
W Anglii wszystko jest jednorazowe, płytkie i krótkotrwałe. Kontakty ludzie, związki, ambicje. Wszystko
jest jak torby foliowe, które można użyć, a potem wyrzucić.
Wszystko jest gotowe i mdłe, zupełnie jak tutejsze jedzenie.
Angielska uprzejmość to kłamstwo, a na dłuższą metę staje się ona
irytująca.
Anglicy pytają cię, jak się masz, choć tak naprawdę nie chcą tego
wiedzieć, to po prostu ich zwyczaj. A ty musisz odpowiedzieć, że wszystko w
porządku, nawet jeśli w środku płoniesz.
Anglicy będą udawać, że cię lubią, aby dobrze się bawić na imprezie
czy na jakimś spotkaniu. Zapomnij, że kiedykolwiek jeszcze się do ciebie
odezwą. Albo zwyczajnie cię zignorują, albo nawymyślają bzdur. W końcu i tak
nauczysz się, że musisz tak samo traktować innych ludzi.
Anglicy są bardzo wycofani i nie okazują wiele emocji. Polacy pod
tym względem są mi bliżsi, ponieważ my jako naród jesteśmy bardzo szczerzy i
surowi w swoich poglądach i tym, co czujemy. W Polsce jest wiele konfliktów
właśnie z tego powodu. Polak zawsze powie ci, co myśli, nawet jeśli przy okazji
obrzuci cię przekleństwami. Anglicy są tego zupełnym przeciwieństwem – będą udawać,
dopóki nie dasz im spokoju, albo rzucać ci niejasne wskazówki i liczyć, że może
coś z tego złapiesz. Ich tradycyjna uprzejmość nie pozwala im na jasne
wyrażanie dezaprobaty czy gniewu, a więc nawet odmowę przedstawią w taki
sposób, że nie zrozumiesz, co właściwie zostało powiedziane.
Anglicy wierzą w system klasowy. Jest to jedna z rzeczy, na którą
nie mogę się zgodzić i która jest dla mnie zupełnie abstrakcyjna. Wiele rodzin
nadal uważa się za ‘klasę wyższą’, przez co chce mi się śmiać, bo w Polsce nie
ma czegoś takiego – wszyscy są jednakowo biedni.
Anglicy piją alkohol przy każdej możliwej okazji, przy czym nie
piją wódki lecz piwo, nawet w Święta.
W Anglii nic nie jest logiczne i już nawet przestałem się
doszukiwać racjonalnego myślenia w tym kraju. Osobne krany na ciepłą i zimną
wodę, lewostronny ruch uliczny, niejasne przepisy. A myślałem, że w Polsce jest
trudno. Owszem, w Polsce biurokracja jest czymś nie do zniesienia, jednak
przynajmniej każdy o tym wie. W Anglii wszystkie urzędowe sprawy wydają się
łatwe, jeśli to ty chcesz gdzieś umieścić swoje pieniądze, natomiast jeśli
chcesz te pieniądze odzyskać – nagle zaczynają się schody. Porównałbym to do
cyrografu, którego podpisanie jest dziecinnie proste, ale rozwiązanie go
niemożliwe. Nie zliczę ile razy musiałem wykłócać się o coś, co mi się należało
i ile nerwów straciłem, użerając się z agencją o taką pierdołę jak drugi
komplet kluczy.
Stereotyp Polaka-cebulaka, który wyjechał tylko za pieniędzmi, jest
ciągle żywy i prawdziwy. Irytuje mnie to, ponieważ ci ludzie najczęściej się
nie socjalizują, a zamiast tego próbują tworzyć tu jakieś małe kolonie,
napędzane tylko pieniędzmi. Anglicy nadal widzą nas jako podwładnych, którzy
będą zapierdalać i robić nadgodziny, aby tylko być na takim samym poziomie
finansowym co Anglicy. Oczywiście nigdy się to nie udaje, a mam wrażenie, że
Anglicy się z nas po cichu śmieją, że ‘biedne Polaczki tak zapieprzają’. Nie
żal mi jednak tych Polaków, bo w życiu nie spotkałem takiego poziomu rasizmu,
homofobii i ogólnego braku kultury i jakiejkolwiek wiedzy o świecie. Wciąż nie
rozumiem, jakim cudem takie osoby wyjeżdżają do tak wielokulturowego państwa.
Co do wielokulturowości, to mam wrażenie, że Anglicy nie mają
swojej tradycji i kultury. Mieszkańcu UK pochodzą z wielu krajów i nawet jeśli
się tu urodzili, wciąż nie są częścią europejskiego dziedzictwa. Polska pod tym
względem się wyróżnia, u nas każdy potrafi rozpoznać drugiego Polaka. Mamy
swoje potrawy narodowe, przysłowia, znane piosenki, tradycje. W UK wszystko się
rozmyło w wyniku napływu innych kultur. Mam wrażenie, że jest to ziemia niczyja
i nawet trochę współczuję Anglikom, ponieważ tylko tradycja i kultura potrafią
tak silnie połączyć ludzi. Może to właśnie dlatego Anglicy mają takie podejście
do innych ludzi.
Wracając do wydarzeń z mojego życia.
Po wielu nieudanych próbach wysyłania CV wreszcie dostałem pracę. Tata
podesłał mi jakąś ofertę, zaaplikowałem i poszedłem na wywiad. Okazało się, że
moją przełożoną była Polka, a w firmie pracuje bardzo dużo Polaków. Na początku
było ciężko. Nie robiłem nic specjalnego i nie czułem się potrzebny. W każdej chwili mógłbym zostać zastąpiony, a
do tego nie umiałem odnaleźć się w biurze. Dojazdy zajmują mi półtora godziny w
jedną stronę, co bardzo odbiło się na moim zdrowiu. Nie rozumiałem tutejszego
akcentu, co bardzo zburzyło mi pewność siebie w zakresie języka, a jest to
przecież jedyna rzecz, z której jestem zadowolony w sobie. Do tego wszystkiego
agencja mi nie płaciła, nie dostałem pieniędzy za wolne i za chorobowe.
Chciałem się wykłócać, ale bałem się, że stracę pracę. W końcu zrozumiałem, że
tak właśnie wygląda „praca po znajomości”. Szefowa agencji najwyraźniej uznała,
że Polaczki będą pracować za psie pieniądze i nie będę miał odwagi, by się
przeciwstawić. Najgorsze jest to, że każdy w firmie wie, jak beznadziejna jest
ta agencja i że okrada ludzi, jednak nikt nie potrafi z tym nic zrobić.
C.D.N.
poniedziałek, 1 czerwca 2015
czwartek, 28 maja 2015
Scared of my own image, scared of my own immaturity
Nie pisałam tu od lutego.
A sporo się wydarzyło.
Przede wszystkim nie jestem już z Larą.
Napisałam maturę.
Wyjechałam do Manchesteru.
To dziwne, jak wszystko drastycznie się zmieniło.
Jak zmieniły się moje marzenia i plany.
Tak drastycznie.
Po długich tygodniach milczenia postanowiłam zerwać z Larą.
Nie miało to już sensu.
A tak bardzo o to walczyłam,
To ona zignorowała mnie.
To ona się wycofała,
Być może przestraszyła się dorosłego życia,
za co jej nie winię.
Być może jestem zbyt poważna.
Zbyt smutna.
Nie wiem sama.
Wiem za to, że przykro mi.
Ale wiem też, że tak jest lepiej.
Nie mogę być z kimś, kto nie może wziąć
odpowiedzialności za mnie i moje uczucia.
Odpowiedzialności za przyszłość,
wspólną przyszłość,
którą miałyśmy razem budować.
Jestem jedynie wściekła na samą siebie.
Mam ogromny żal, że po raz kolejny dałam się zranić.
Po raz kolejny zaryzykowałam i żałuję tego.
Albo i nie?
Nie żałuję bycia z nią.
Żałuję tylko tego, że łudziłam się, iż potrafię z kimś być.
Nie potrafię.
Nie jestem wystarczająca dla nikogo.
I nie będę.
Wiedziałam o tym już od dawna.
Wiedziałam, że to tak się skończy.
Każdy mój związek to emocjonalna manipulacją mną.
I za każdym razem próbuję kogoś naprawić.
Nie staję w obronie siebie.
Nie patrzę na swoje potrzeby.
Daję się wykorzystywać i poniżać
dla czyjegoś dobra.
Dlaczego?
Bo uważam, że tylko na to zasługuję.
Lara zablokowała mnie na wszystkich stronach,
nazwała szmatą
i zerwała kontakt.
***
Zakończenie roku było wzruszające.
Płakałam.
Żegnałam się z nauczycielami.
Dostałam nawet nagrodę od Rady Rodziców.
Rodzice kupili mi tablet, choć o to nie prosiłam.
Dostałam książkę od Pani G.
Pan dyrektor cytował mój artykuł.
Naprawdę się wzruszyłam.
Wszystko się nałożyło i dosłownie nie mogłam powstrzymać płaczu.
Pożegnania były trudne i dziwne.
Zrozumiałam, że to koniec mojej edukacji i życia w Polsce.
***
Matury przyszły szybciej, niż to sobie wyobrażałam.
Nie uczyłam się zbyt wiele.
Za dużo miałam na głowie.
Lara, przeprowadzka, pakowanie...
Na ostatniej prostej dostałam cios prosto w serce
i musiałam mimo to zapomnieć i iść dalej.
W przeciwnym razie na pewno nie napisałabym tych matur.
To zdumiewające, jak znieczulonym można się stać
kiedy potrzeba zachować zimną krew.
Biologia i polski poszły mi raczej dobrze.
Chemia trochę gorzej, choć była łatwa,
ale nie uczyłam się, bo nie musiałam.
Mam dobre przeczucia.
Może nie będę najlepsza,
Tylko to się liczy.
***
Przed samym wyjazdem byłam okropnie zestresowana.
Przez chwilę chciałam nawet zrezygnować ze studiów.
I wyjazdu w ogóle.
Zewsząd słyszałam tylko: "ale ci zazdroszczę!".
Nie ma czego.
Naprawdę.
Przepłakałam ogromną ilość nocy,
brat musiał mnie pocieszać.
Odpowiedzialność i tęsknota są okropne.
Bałam się.
Przez parę ostatnich w Polsce starałam się wchłonąć wszystko.
Chodziliśmy w nocy po polach z B.
Czas płynął mi zupełnie inaczej.
Wydawało mi się, że rzeczy, które wydarzyły się parę dni temu
zdarzyły się miesiące, lata wstecz...
Czułam emocjonalne wyczerpanie.
Włączyłam autopilota.
Po raz pierwszy w życiu
wyłączyłam muzykę,
bo żadna piosenka nie była w stanie oddać tego, co czułam.
Żadna.
Wybrałam ciszę.
W noc przed odlotem byłam na skraju wytrzymałości.
Myślałam, że nie przeżyję.
Zwątpiłam w swoje własne marzenia.
Czy aby na pewno tego chcę?
Zaczęłam uświadamiać sobie,
jak wiele mam do stracenia.
Jak bardzo będę tęsknić
za komfortem, za kotem, za przyjaciółmi.
Czułam się tak, jakby jakaś część mnie była wyrywana.
Nie byłam gotowa na ten wyjazd.
Choć prawdopodobnie nigdy bym nie była.
Kiedyś wydawało mi się, że nic mnie tu nie trzyma.
Chciałam uciec, zatrzeć ślady, spalić mosty.
Nie miałam nic do stracenia.
Teraz dopiero czuję, że miałam.
Miałam chociażby to głupie poczucie,
że ktoś inny się mną opiekuje.
Że ktoś inny kieruje moim życiem.
Gardziłam tym uczuciem,
a teraz brakuje mi go.
***
Pamiętam, jak pewnego razu, zanim się przeprowadziłam
chodziliśmy z B. po nowej dzielnicy.
W pewnym momencie ogarnęło nas oboje
ogromne, przytłaczające uczucie uwięzienia i smutku,
jakbyśmy weszli w jakąś dziurę energetyczną, inny wymiar.
Znikąd poczuliśmy się okropnie, jakby całe nasze życie
było nic nie warte.
Ja poczułam się jak jakaś nieznana, mała dziewczynka z wioski,
która nocami marzy o wielkim świecie,
ale wie, że nigdy nie opuści rodzinnego domu.
To uczucie beznadziei, pułapki i duszenia się
towarzyszyło mi prawie cały czas w moim mieście.
Dlatego zawsze marzyłam o ucieczce.
Przed wyjazdem jednak, kiedy to wieloletnie marzenie
miało się wreszcie spełnić,
czułam się, jakbym jechała na zsyłkę.
Jakbym nie goniła marzeń, a była siłą wyrzucana z domu.
Bałam się, że wszyscy o mnie zapomną.
Jakbym jechała na śmierć.
Spotkałam swojego bohatera.
Spełnia się moje marzenie.
Nie jestem tą małą dziewczynką z wioski,
ale i tak nie jestem szczęśliwa.
***
Przez to całe emocjonalne gówno przeprowadziła mnie tylko jedna myśl.
"Wytrwaj do 18. maja. Potem będzie lepiej."
Łudziłam się, że to taka data graniczna.
Że po niej wymażę całe swoje życie.
Cały ból i smutek.
Że w nowym miejscu będę miała nowe życie.
I mam, tylko że nie takie, jakim je sobie wyobrażałam.
Marzenia pozostają piękne tak długo, jak się nie spełniają.
Jedną z moich największych obaw było to,
iż stracę poczucie sensu.
Wielokrotnie o tym pisałam.
Bałam się, że bez tego azymutu, jakim jest szkoła,
zwyczajnie nie będę umiała poukładać sobie życia.
Bez nadzoru, kontroli i obowiązków
zwyczajnie zatracę się w życiu przyziemnego, szarego mieszczanina.
Stracę swój cel.
I tak też się stało.
Co prawda jestem w Anglii dopiero parę dni,
ale czuję, że coś we mnie umarło.
Jakby prawdziwa ja została w Polsce,
Z dnia na dzień czuję, że się starzeję,
Ciężar obowiązków i samodzielności jest duży
i odbija się w moich podkrążonych, zmęczonych oczach.
Przez te ostatnie dni stałam się wrakiem siebie samej.
I desperacko próbuję nie żałować, że tu w ogóle przyjechałam.
Zdarzają się oczywiście dobre chwile.
Wreszcie czuję, że żyję.
Mogę być kimkolwiek zechcę.
Ale ta wolność ma też swoją złą stronę.
Jest jej po prostu za dużo,
a ja nie wiem,
jak mam nawigować.
Czuję się jak małe dziecko.
Uczę się żyć od nowa.
Nikogo tu nie znamy, dokucza nam samotność.
Czuję, że to miasto oferuje ogromne możliwości,
których ja nie wykorzystuję.
Myślałam, że zmiana miejsca mnie uwolni.
Tymczasem wciąż tęsknię
i przekonuję się, że tak naprawdę nie jest ważne, gdzie jestem,
Niezależnie od tego, dokąd ucieknę, nie ucieknę od siebie samej.
Ta ciemność, która mnie dusi, jest we mnie.
I podąża za mną wszędzie.
Mogę być w najwspanialszym miejscu na świecie
a i tak będę nadal tą skrytą, samotną, złamaną osóbką.
To mnie naprawdę boli.
Nie chcę mówić, że się zawiodłam.
Nie przyjechałam tu z żadnymi konkretnymi oczekiwaniami.
Chciałam tylko zmiany, i ją otrzymałam.
Nic jednak nie jest takie proste, jakim się wydaje.
Ludzie piszą, że mi zazdroszczą.
Że mam dobrze.
Prawda jest taka, iż nie ma czego zazdrościć.
Póki co jest mi bardzo źle,
choć widzę, że na dłuższą metę wszystko to się opłaci.
Mam nadzieję, że nie będę musiała długo na to czekać.
***
Ostatnio mam też wrażenie, że zatracam swoje zainteresowania.
Zostawiłam gitarę i mikrofon w Polsce,
Przestałam rysować, pisać, czytać, śpiewać, robić zdjęcia.
Ogarnęła mnie prosta rutyna dnia.
Straciłam wenę.
Tracę to, co czyni mnie sobą, kimś wyjątkowym.
Planuję powrócić do tego, co zaniedbałam przed maturami.
Często czuję się jak chłopak.
Dysocjuję też częściej niż zwykle.
Zatracam siebie.
Czuję się jak wirująca grupka atomów w przestrzeni.
W tak wielkim mieście łatwo jest się rozpłynąć.
Nie czuję przywiązania do czasu ani miejsca.
Godziny płyną mi na niczym.
Chodzę ulicami i widzę je, ale nie obejmuję ich świadomością.
Nie rejestruję ich.
Czuję się jak duch.
Czuję się, jakby ktoś inny sterował moim życiem.
To dziwne, bo przecież właśnie teraz to tylko ja decyduję o sobie.
Pierwszy raz samodzielnie kieruję sobą,
a czuję się, jakbym obserwowała wszystko spoza swojego ciała.
Gdzieś z oddali.
Brakuje mi samoświadomości.
Nie uczestniczę w życiu.
Mam nadzieję, że kiedy poznam więcej ludzi, wszystko się zmieni.
Póki co mam ogromne huśtawki nastrojów.
Ale całościowo czuję się źle.
Być może to nie wina samej przeprowadzki,
a tego, że wkraczam w dorosłe życie
i nie wiem, co mam z nim zrobić.
Izolacja od ludzi tylko wzmaga to wszystko.
***
Zapomniałam wspomnieć o konkursie.
A więc wygrałam ogólnopolski konkurs angielskiego.
Za bon, który dostałam, kupiłam sobie telefon.
Nigdy w życiu nie wygrałam pieniędzy.
To bardzo miłe uczucie.
A w dodatku jestem najlepsza w Polsce.
To naprawdę dziwne, ale i pokrzepiające.
Ach, i zdałam IELTS na 8.0.
***
Przed wyjazdem pogodziłam się z M.
Potrzebowałam tego, by dopiąć wszystkie sprawy,
choć i tak tego nie zrobiłam.
Znów rozmawiamy.
Nic nie jest jak dawniej, oczywiście.
Ale jest na pewno lepiej.
***
W dzień wylotu odwiedzili mnie L. i A.
Tęskniłam za nimi.
Potem znalazłam w ogrodzie ptaka, który wypadł z gniazda.
B. widział rannego, krwawiącego ptaka.
***
Ostatnio słucham bardzo dużo Twenty One Pilots, Tokio Hotel i emocjonalnego hardcore'u.
TH i TOP ratują resztki mojej świadomości.
Uwielbiam.
A sporo się wydarzyło.
Przede wszystkim nie jestem już z Larą.
Napisałam maturę.
Wyjechałam do Manchesteru.
To dziwne, jak wszystko drastycznie się zmieniło.
Jak zmieniły się moje marzenia i plany.
Tak drastycznie.
Po długich tygodniach milczenia postanowiłam zerwać z Larą.
Nie miało to już sensu.
A tak bardzo o to walczyłam,
To ona zignorowała mnie.
To ona się wycofała,
Być może przestraszyła się dorosłego życia,
za co jej nie winię.
Być może jestem zbyt poważna.
Zbyt smutna.
Nie wiem sama.
Wiem za to, że przykro mi.
Ale wiem też, że tak jest lepiej.
Nie mogę być z kimś, kto nie może wziąć
odpowiedzialności za mnie i moje uczucia.
Odpowiedzialności za przyszłość,
wspólną przyszłość,
którą miałyśmy razem budować.
Jestem jedynie wściekła na samą siebie.
Mam ogromny żal, że po raz kolejny dałam się zranić.
Po raz kolejny zaryzykowałam i żałuję tego.
Albo i nie?
Nie żałuję bycia z nią.
Żałuję tylko tego, że łudziłam się, iż potrafię z kimś być.
Nie potrafię.
Nie jestem wystarczająca dla nikogo.
I nie będę.
Wiedziałam o tym już od dawna.
Wiedziałam, że to tak się skończy.
Każdy mój związek to emocjonalna manipulacją mną.
I za każdym razem próbuję kogoś naprawić.
Nie staję w obronie siebie.
Nie patrzę na swoje potrzeby.
Daję się wykorzystywać i poniżać
dla czyjegoś dobra.
Dlaczego?
Bo uważam, że tylko na to zasługuję.
Lara zablokowała mnie na wszystkich stronach,
nazwała szmatą
i zerwała kontakt.
***
Zakończenie roku było wzruszające.
Płakałam.
Żegnałam się z nauczycielami.
Dostałam nawet nagrodę od Rady Rodziców.
Rodzice kupili mi tablet, choć o to nie prosiłam.
Dostałam książkę od Pani G.
Pan dyrektor cytował mój artykuł.
Naprawdę się wzruszyłam.
Wszystko się nałożyło i dosłownie nie mogłam powstrzymać płaczu.
Pożegnania były trudne i dziwne.
Zrozumiałam, że to koniec mojej edukacji i życia w Polsce.
***
Matury przyszły szybciej, niż to sobie wyobrażałam.
Nie uczyłam się zbyt wiele.
Za dużo miałam na głowie.
Lara, przeprowadzka, pakowanie...
Na ostatniej prostej dostałam cios prosto w serce
i musiałam mimo to zapomnieć i iść dalej.
W przeciwnym razie na pewno nie napisałabym tych matur.
To zdumiewające, jak znieczulonym można się stać
kiedy potrzeba zachować zimną krew.
Biologia i polski poszły mi raczej dobrze.
Chemia trochę gorzej, choć była łatwa,
ale nie uczyłam się, bo nie musiałam.
Mam dobre przeczucia.
Może nie będę najlepsza,
Tylko to się liczy.
***
Przed samym wyjazdem byłam okropnie zestresowana.
Przez chwilę chciałam nawet zrezygnować ze studiów.
I wyjazdu w ogóle.
Zewsząd słyszałam tylko: "ale ci zazdroszczę!".
Nie ma czego.
Naprawdę.
Przepłakałam ogromną ilość nocy,
brat musiał mnie pocieszać.
Odpowiedzialność i tęsknota są okropne.
Bałam się.
Przez parę ostatnich w Polsce starałam się wchłonąć wszystko.
Chodziliśmy w nocy po polach z B.
Czas płynął mi zupełnie inaczej.
Wydawało mi się, że rzeczy, które wydarzyły się parę dni temu
zdarzyły się miesiące, lata wstecz...
Czułam emocjonalne wyczerpanie.
Włączyłam autopilota.
Po raz pierwszy w życiu
wyłączyłam muzykę,
bo żadna piosenka nie była w stanie oddać tego, co czułam.
Żadna.
Wybrałam ciszę.
W noc przed odlotem byłam na skraju wytrzymałości.
Myślałam, że nie przeżyję.
Zwątpiłam w swoje własne marzenia.
Czy aby na pewno tego chcę?
Zaczęłam uświadamiać sobie,
jak wiele mam do stracenia.
Jak bardzo będę tęsknić
za komfortem, za kotem, za przyjaciółmi.
Czułam się tak, jakby jakaś część mnie była wyrywana.
Nie byłam gotowa na ten wyjazd.
Choć prawdopodobnie nigdy bym nie była.
Kiedyś wydawało mi się, że nic mnie tu nie trzyma.
Chciałam uciec, zatrzeć ślady, spalić mosty.
Nie miałam nic do stracenia.
Teraz dopiero czuję, że miałam.
Miałam chociażby to głupie poczucie,
że ktoś inny się mną opiekuje.
Że ktoś inny kieruje moim życiem.
Gardziłam tym uczuciem,
a teraz brakuje mi go.
***
Pamiętam, jak pewnego razu, zanim się przeprowadziłam
chodziliśmy z B. po nowej dzielnicy.
W pewnym momencie ogarnęło nas oboje
ogromne, przytłaczające uczucie uwięzienia i smutku,
jakbyśmy weszli w jakąś dziurę energetyczną, inny wymiar.
Znikąd poczuliśmy się okropnie, jakby całe nasze życie
było nic nie warte.
Ja poczułam się jak jakaś nieznana, mała dziewczynka z wioski,
która nocami marzy o wielkim świecie,
ale wie, że nigdy nie opuści rodzinnego domu.
To uczucie beznadziei, pułapki i duszenia się
towarzyszyło mi prawie cały czas w moim mieście.
Dlatego zawsze marzyłam o ucieczce.
Przed wyjazdem jednak, kiedy to wieloletnie marzenie
miało się wreszcie spełnić,
czułam się, jakbym jechała na zsyłkę.
Jakbym nie goniła marzeń, a była siłą wyrzucana z domu.
Bałam się, że wszyscy o mnie zapomną.
Jakbym jechała na śmierć.
Spotkałam swojego bohatera.
Spełnia się moje marzenie.
Nie jestem tą małą dziewczynką z wioski,
ale i tak nie jestem szczęśliwa.
***
Przez to całe emocjonalne gówno przeprowadziła mnie tylko jedna myśl.
"Wytrwaj do 18. maja. Potem będzie lepiej."
Łudziłam się, że to taka data graniczna.
Że po niej wymażę całe swoje życie.
Cały ból i smutek.
Że w nowym miejscu będę miała nowe życie.
I mam, tylko że nie takie, jakim je sobie wyobrażałam.
Marzenia pozostają piękne tak długo, jak się nie spełniają.
Jedną z moich największych obaw było to,
iż stracę poczucie sensu.
Wielokrotnie o tym pisałam.
Bałam się, że bez tego azymutu, jakim jest szkoła,
zwyczajnie nie będę umiała poukładać sobie życia.
Bez nadzoru, kontroli i obowiązków
zwyczajnie zatracę się w życiu przyziemnego, szarego mieszczanina.
Stracę swój cel.
I tak też się stało.
Co prawda jestem w Anglii dopiero parę dni,
ale czuję, że coś we mnie umarło.
Jakby prawdziwa ja została w Polsce,
Z dnia na dzień czuję, że się starzeję,
Ciężar obowiązków i samodzielności jest duży
i odbija się w moich podkrążonych, zmęczonych oczach.
Przez te ostatnie dni stałam się wrakiem siebie samej.
I desperacko próbuję nie żałować, że tu w ogóle przyjechałam.
Zdarzają się oczywiście dobre chwile.
Wreszcie czuję, że żyję.
Mogę być kimkolwiek zechcę.
Ale ta wolność ma też swoją złą stronę.
Jest jej po prostu za dużo,
a ja nie wiem,
jak mam nawigować.
Czuję się jak małe dziecko.
Uczę się żyć od nowa.
Nikogo tu nie znamy, dokucza nam samotność.
Czuję, że to miasto oferuje ogromne możliwości,
których ja nie wykorzystuję.
Myślałam, że zmiana miejsca mnie uwolni.
Tymczasem wciąż tęsknię
i przekonuję się, że tak naprawdę nie jest ważne, gdzie jestem,
Niezależnie od tego, dokąd ucieknę, nie ucieknę od siebie samej.
Ta ciemność, która mnie dusi, jest we mnie.
I podąża za mną wszędzie.
Mogę być w najwspanialszym miejscu na świecie
a i tak będę nadal tą skrytą, samotną, złamaną osóbką.
To mnie naprawdę boli.
Nie chcę mówić, że się zawiodłam.
Nie przyjechałam tu z żadnymi konkretnymi oczekiwaniami.
Chciałam tylko zmiany, i ją otrzymałam.
Nic jednak nie jest takie proste, jakim się wydaje.
Ludzie piszą, że mi zazdroszczą.
Że mam dobrze.
Prawda jest taka, iż nie ma czego zazdrościć.
Póki co jest mi bardzo źle,
choć widzę, że na dłuższą metę wszystko to się opłaci.
Mam nadzieję, że nie będę musiała długo na to czekać.
***
Ostatnio mam też wrażenie, że zatracam swoje zainteresowania.
Zostawiłam gitarę i mikrofon w Polsce,
Przestałam rysować, pisać, czytać, śpiewać, robić zdjęcia.
Ogarnęła mnie prosta rutyna dnia.
Straciłam wenę.
Tracę to, co czyni mnie sobą, kimś wyjątkowym.
Planuję powrócić do tego, co zaniedbałam przed maturami.
Często czuję się jak chłopak.
Dysocjuję też częściej niż zwykle.
Zatracam siebie.
Czuję się jak wirująca grupka atomów w przestrzeni.
W tak wielkim mieście łatwo jest się rozpłynąć.
Nie czuję przywiązania do czasu ani miejsca.
Godziny płyną mi na niczym.
Chodzę ulicami i widzę je, ale nie obejmuję ich świadomością.
Nie rejestruję ich.
Czuję się jak duch.
Czuję się, jakby ktoś inny sterował moim życiem.
To dziwne, bo przecież właśnie teraz to tylko ja decyduję o sobie.
Pierwszy raz samodzielnie kieruję sobą,
a czuję się, jakbym obserwowała wszystko spoza swojego ciała.
Gdzieś z oddali.
Brakuje mi samoświadomości.
Nie uczestniczę w życiu.
Mam nadzieję, że kiedy poznam więcej ludzi, wszystko się zmieni.
Póki co mam ogromne huśtawki nastrojów.
Ale całościowo czuję się źle.
Być może to nie wina samej przeprowadzki,
a tego, że wkraczam w dorosłe życie
i nie wiem, co mam z nim zrobić.
Izolacja od ludzi tylko wzmaga to wszystko.
***
Zapomniałam wspomnieć o konkursie.
A więc wygrałam ogólnopolski konkurs angielskiego.
Za bon, który dostałam, kupiłam sobie telefon.
Nigdy w życiu nie wygrałam pieniędzy.
To bardzo miłe uczucie.
A w dodatku jestem najlepsza w Polsce.
To naprawdę dziwne, ale i pokrzepiające.
Ach, i zdałam IELTS na 8.0.
***
Przed wyjazdem pogodziłam się z M.
Potrzebowałam tego, by dopiąć wszystkie sprawy,
choć i tak tego nie zrobiłam.
Znów rozmawiamy.
Nic nie jest jak dawniej, oczywiście.
Ale jest na pewno lepiej.
***
W dzień wylotu odwiedzili mnie L. i A.
Tęskniłam za nimi.
Potem znalazłam w ogrodzie ptaka, który wypadł z gniazda.
B. widział rannego, krwawiącego ptaka.
***
Ostatnio słucham bardzo dużo Twenty One Pilots, Tokio Hotel i emocjonalnego hardcore'u.
TH i TOP ratują resztki mojej świadomości.
Uwielbiam.
***
Synapsy neurony
krew z krwi
wieża z kości
jestem tylko ciałem
materią
ludzką
i
martwą
nie ma we mnie nic
wiecznego
pięknego
tylko żyły synapsy
pompa
tłocząca
ból
piątek, 27 lutego 2015
Wait for me, it's all better now
Lara przyjechała do mnie 19. lutego.
Pojechała do domu we wtorek.
Jej przyjazd był najpiękniejszym, co mnie ostatnio spotkało.
Miałam tyle obaw, zupełnie niepotrzebnie.
Wszystko było idealnie.
Ludzie mnie zaakceptowali.
Rodzice ją bardzo polubili.
Ja sama zupełnie straciłam głowę.
Mam tyle wspaniałych wspomnień i doświadczeń.
Ona sprawia, że czuję się kochana i akceptowana.
Ona sprawia, że czuję się dobrze sama ze sobą.
Nigdy w życiu nie byłam tak zakochana.
I to jest piękne uczucie.
Do tego straciłam z nią dziewictwo.
I bardzo się z tego cieszę.
Seks zawsze wydawał mi się krępujący,
byłam przekonana, że jest to bardzo poważna sprawa.
Zbyt poważna, bym kiedykolwiek się na nią zdobyła.
A z nią było po prostu pięknie.
Intymnie, śmiesznie i przede wszystkim czule.
Spełniło się moje marzenie.
Mam wspaniałą, wspierającą dziewczynę.
A przecież zrezygnowałam z miłości.
Powiedziałam sobie, że na zawsze zostanę sama.
Prawie pogodziłam się z tą myślą.
Przekonywałam i oszukiwałam samą siebie,
że nigdy nie zaryzykuję.
A zaryzykowałam kolejny raz.
Dla niej.
Zauważyłam, że życie ciągle testuje moje możliwości.
Okoliczności doprowadzają mnie na sam kraniec,
ciągle jestem poddawana próbie.
I kiedy myślę, że to już absolutny koniec mojej wytrzymałości,
kiedy chcę się poddać
kiedy wydaje mi się, że nie mam już siły
dzieje się coś ważnego.
Coś, co pozwala mi iść jeszcze dalej,
przekroczyć własne granice.
Zdarzyło się to już wielokrotnie.
Prawie zabiłam się przed pogodzeniem się z B.
Prawie zabiłam się przed koncertem Gerarda.
Prawie zabiłam się przed przyjazdem Lary.
Ciągle myślę tylko o niej.
Oblałam trzecie prawo jazdy.
Nie zrobiłam zbyt wiele do szkoły.
Zamiast rozwiązywać arkusze maturalne piszę o niej wiersze.
Znów muszę wrócić do rzeczywistości,
czego bardzo nie chcę.
Wyjazd zbliża się wielkimi krokami.
Powoli wszystko ustalamy z B.
Nie mogę się doczekać.
Sprawa z M. się pogorszyła.
Od początku ferii nie rozmawiałyśmy.
N. powiedziała mi wiele rzeczy, które M. o mnie mówiła.
Boli mnie to.
Ja to robię dla jej dobra.
Próbuję ją zdystansować, aby nie bolało jej tak bardzo, gdy wyjadę.
A ona tego nie widzi i myśli, że robię to z niechęci.
Nie mam siły ani pomysłu na to, jak to odbudować.
Słucham ostatnio bardzo dużo emocjonalnego hardcore'u.
Jest tyle świetnych, nieodkrytych zespołów.
Tak bardzo za nią tęsknię.
Nie mogę się doczekać, kiedy znowu się zobaczymy.
Pojechała do domu we wtorek.
Jej przyjazd był najpiękniejszym, co mnie ostatnio spotkało.
Miałam tyle obaw, zupełnie niepotrzebnie.
Wszystko było idealnie.
Ludzie mnie zaakceptowali.
Rodzice ją bardzo polubili.
Ja sama zupełnie straciłam głowę.
Mam tyle wspaniałych wspomnień i doświadczeń.
Ona sprawia, że czuję się kochana i akceptowana.
Ona sprawia, że czuję się dobrze sama ze sobą.
Nigdy w życiu nie byłam tak zakochana.
I to jest piękne uczucie.
Do tego straciłam z nią dziewictwo.
I bardzo się z tego cieszę.
Seks zawsze wydawał mi się krępujący,
byłam przekonana, że jest to bardzo poważna sprawa.
Zbyt poważna, bym kiedykolwiek się na nią zdobyła.
A z nią było po prostu pięknie.
Intymnie, śmiesznie i przede wszystkim czule.
Spełniło się moje marzenie.
Mam wspaniałą, wspierającą dziewczynę.
A przecież zrezygnowałam z miłości.
Powiedziałam sobie, że na zawsze zostanę sama.
Prawie pogodziłam się z tą myślą.
Przekonywałam i oszukiwałam samą siebie,
że nigdy nie zaryzykuję.
A zaryzykowałam kolejny raz.
Dla niej.
Zauważyłam, że życie ciągle testuje moje możliwości.
Okoliczności doprowadzają mnie na sam kraniec,
ciągle jestem poddawana próbie.
I kiedy myślę, że to już absolutny koniec mojej wytrzymałości,
kiedy chcę się poddać
kiedy wydaje mi się, że nie mam już siły
dzieje się coś ważnego.
Coś, co pozwala mi iść jeszcze dalej,
przekroczyć własne granice.
Zdarzyło się to już wielokrotnie.
Prawie zabiłam się przed pogodzeniem się z B.
Prawie zabiłam się przed koncertem Gerarda.
Prawie zabiłam się przed przyjazdem Lary.
Ciągle myślę tylko o niej.
Oblałam trzecie prawo jazdy.
Nie zrobiłam zbyt wiele do szkoły.
Zamiast rozwiązywać arkusze maturalne piszę o niej wiersze.
Znów muszę wrócić do rzeczywistości,
czego bardzo nie chcę.
Wyjazd zbliża się wielkimi krokami.
Powoli wszystko ustalamy z B.
Nie mogę się doczekać.
Sprawa z M. się pogorszyła.
Od początku ferii nie rozmawiałyśmy.
N. powiedziała mi wiele rzeczy, które M. o mnie mówiła.
Boli mnie to.
Ja to robię dla jej dobra.
Próbuję ją zdystansować, aby nie bolało jej tak bardzo, gdy wyjadę.
A ona tego nie widzi i myśli, że robię to z niechęci.
Nie mam siły ani pomysłu na to, jak to odbudować.
Słucham ostatnio bardzo dużo emocjonalnego hardcore'u.
Jest tyle świetnych, nieodkrytych zespołów.
Tak bardzo za nią tęsknię.
Nie mogę się doczekać, kiedy znowu się zobaczymy.
Kocham.
KOCHAM.
ŻYJĘ.
czwartek, 29 stycznia 2015
The ghost kids are growing up?
O matko, jak dawno tu nie pisałam.
W sumie bardzo dużo się wydarzyło.
Od koncertu przez cały grudzień miałam okropny nastrój.
Dosłownie najgorszy od wielu lat.
Nie mogłam pisać, tworzyć, nawet myśleć o swoim smutku.
Nie mogłam mówić o nim głośno.
Nic nie pomagało:
ignorowanie, wkurwienie, używki, sztuka, muzyka.
Nic.
Tylko krew i fikcja.
Osiągnęłam apogeum zmęczenia.
Nie byłam w stanie nawet robić lekcji.
Przychodziłam do domu i beczałam godzinami.
Zupełnie jak w gimnazjum.
Nie było słów, by opisać tragedię, jaką czułam.
Do tego jeszcze jazdy autem.
Na osiemnastce M. przelizałam się z jej bratem jak szmata.
Z jednej strony czułam upokorzenie,
a z drugiej było mi wszystko jedno.
Uciekłam z sali.
Potem gadałam z M.
O jej zakochaniu we mnie.
Powiedziała, że już jej przeszło.
A ja powiedziałam, że to nie jej wina.
Że ja nikogo nigdy nie pokocham.
Próbne matury były koszmarne.
Mnóstwo stresu, uczenia się i kawy.
Bałam się dosłownie wszystkiego.
Izolowałam się i dystansowałam od przyjaciół.
Do tego przeżywałam i wciąż przeżywam ogromną dysforię.
Moje altery nie dawały mi spokoju.
Nadmiar bólu, stresu, strachu i tęsknoty.
Pogodziłam się z B.
Wychodzimy już normalnie.
Jedziemy razem do Anglii.
Od 27. listopada nie jem mięsa.
Przed wigilią miałam pierwszy egzamin na prawo jazdy.
Oblałam na jednokierunkowych.
Potem święta.
Święta były tragiczne.
Można śmiało powiedzieć, że je rozjebałam.
Dziadek się najebał jeszcze przed naszym przyjazdem.
Babcia oczywiście nic nie powiedziała.
Leżał nachlany całą wigilię.
Wydzierał się na babcię, wyzywał ją.
Następnego dnia rzucił jakiś kolejny zboczony żart.
On.
Miał czelność gadać świństwa.
Wybuchłam, nie mogłam dłużej milczeć.
Wygarnęłam mu to.
Nawyzywałam.
Nie byłam z tego dumna, ale należało się.
W tej rodzinie wszyscy udają, że nic się nie dzieje.
Zamiatanie pod dywan.
W ktoś w końcu musiał zareagować.
Zwłaszcza, że to on sam powiedział to, co powiedział parę lat temu.
I nadal za to nie przeprosił.
Ale oczywiście to ja jestem ta zła.
Ta, która odważy się poruszyć temat, którego boją się dorośli.
I to ja musiałam dzwonić i przepraszać.
Brzydzę się tym człowiekiem.
Powiedział, że jestem jego krwią.
Ten sam temperament.
Nie jestem.
Nie będę.
Brzydzę się nim.
Powiedział, że nie istnieję dla niego.
On dla mnie też.
Przez całą tę akcję musieliśmy szybko wyjechać.
Matka się bała, że dziadek znów się nachleje.
Mieliśmy spędzić ten dzień u kuzynostwa.
Wlecieliśmy tylko na chwilę.
Kuzyni się popłakali.
Ciotka też.
Zjebałam im święta.
Znowu uciekaliśmy, jak tchórze.
Ryczałam całą drogę autem.
A potem w domu przez parę godzin.
Nawet nie pamiętam, co się działo ze mną.
Wiem, że zniszczyłam wszystko.
Dowiedziałam się o Leelah.
Dawno nic mną tak nie wstrząsnęło.
Napisałam o niej piosenkę.
Lara jest moją dziewczyną.
Ale o tym potem.
Sylwester był udany.
Byliśmy u kumpla na domówce.
Poznałam nowych ludzi.
P. przyznał się wszystkim, że jest gejem.
Ja opowiedziałam o Larze.
Wszyscy mnie zaakceptowali.
Nie spodziewałam się tego.
M. opowiadał mi o swoim byłym.
Byłam spowiednikiem.
Prawie nic tam nie jadłam, bo wszystko było z mięsem.
M. i P. lizali się w łazience.
A teraz okazuje się, że coś może między nimi będzie.
Dzięki Larze powoli się podnoszę.
Ostatnie tygodnie były mimo wszystko najlepszymi od lat.
Przeszłam z bycia na samym dnie do bycia prawie normalną.
Nie wiem, jak to się stało.
Po prostu pewnego dnia okazało się, że jesteśmy razem.
Gadamy na Skype.
Kocham ją.
Naprawdę.
Ale jednocześnie w chuj się boję.
Że ją stracę.
Że nie będę wystarczająca.
Że znowu zaufam, będę mieć nadzieję
a wszystko skończy się tak samo.
Cały mój system zasad życiowych wali się u podstaw.
Sądziłam, że miłość nie istnieje.
Sądziłam, że nie jest dla mnie.
Sądziłam, że zawsze będę sama.
Sądziłam, że nie mogę kochać.
Że nie kochając uchronię ludzi przed sobą.
Wciąż tak myślę.
A więc dlaczego kocham ją?
I pozwalam się kochać?
Nie mam pojęcia.
Boję się.
Dużo ryzykuję.
Jeśli znowu złamie mi się serce nie przeżyję tego.
To już jest ostatni raz.
Aplikowałam na studia w Manchesterze.
Londyn był za drogi.
Poza tym mam tam Larę.
Wybrałam kierunki psychologiczne.
Jeden jest szczególnie świetny: muzyka i psychologia.
Dostałam już odpowiedź z dwóch kierunków.
Pisanie statementu było męką.
Do tego miałam problemy z zapłaceniem za aplikację.
Takiego stresu nigdy nie przeżyłam.
Na szczęście wszystko powoli się układa.
Ostatnie trzy tygodnie były wypełnione stresem, zapierdalem i szkołą.
Jedynie myśl o Larze pozwala mi budzić się rano
i nie chcieć się zabić codziennie wieczorem.
Dzięki niej się nie tnę.
Dzięki niej mam coraz rzadziej koszmary.
Choć wciąż czasem krzyczę przez sen.
Jutro studniówka.
Mam suknię Heleny i buty na obcasie, w których zupełnie nie umiem chodzić.
Idę z Denisem.
Wcale się nie cieszę, bo mogłabym wtedy być na koncercie G. w Polsce.
Pewnie będzie stypa i będzie mi tęskno.
Ale to nic.
To nic.
---
To naprawdę fascynujące, jak perspektywa zmiany otwiera oczy.
Jak świadomość bliskiego wyjazdu pozwala doceniać to, co się ma.
Odkąd wiem, że wyjeżdżam z tego kraju, wszystko wydaje mi się takie
przejściowe
nietrwałe.
Może wszystko, czego potrzebowałam, to perspektywa zmiany.
Jakaś nadzieja i realny plan.
To pozwala patrzeć w przyszłość.
Wkraczam przyszłość.
Planuję ją.
To niesamowite.
Ja nie miałam mieć przyszłości.
Miałam umrzeć w gimnazjum.
Miałam nie doczekać liceum, a tym bardziej matury.
Żyłam z tym przekonaniem, z tą pewnością.
A teraz mam zamiar wynajmować mieszkanie
z przyjacielem i dziewczyną.
Moje własne mieszkanie.
W Anglii.
Z moją dziewczyną.
To brzmi surrealistycznie.
---
Wczoraj oblałam drugi egzamin na prawko.
Na placu.
Nie mam już siły, czasu ani pieniędzy na kolejny.
Jak można oblać na tak prostej rzeczy?
---
Dojrzewam.
Czuję to całą sobą.
Wciąż nie wiem, czy to dobrze, czy źle.
Zmieniam się.
Dorastam.
Nabieram perspektywy.
Dystansuję się od ludzi, których nie potrzebuję.
Planuję.
Nabieram odpowiedzialności.
Czuję, jak moje dzieciństwo odchodzi.
Coraz gorzej rozumiem młodszych ludzi.
---
Moja dysforia się jakby zmniejsza.
Altery się trochę wyciszyły.
Niedługo zacznie się ostre rycie z nauką.
---
Lara przyjeżdża do mnie na parę dni za dokładnie trzy tygodnie.
Jestem sama, lecz nie czuję się tak samotna w sercu.
---
Uczę się od nowa definicji, jak Różewicz.
zakochana
za-kochana
jak to dziwnie brzmi
obco
W sumie bardzo dużo się wydarzyło.
Od koncertu przez cały grudzień miałam okropny nastrój.
Dosłownie najgorszy od wielu lat.
Nie mogłam pisać, tworzyć, nawet myśleć o swoim smutku.
Nie mogłam mówić o nim głośno.
Nic nie pomagało:
ignorowanie, wkurwienie, używki, sztuka, muzyka.
Nic.
Tylko krew i fikcja.
Osiągnęłam apogeum zmęczenia.
Nie byłam w stanie nawet robić lekcji.
Przychodziłam do domu i beczałam godzinami.
Zupełnie jak w gimnazjum.
Nie było słów, by opisać tragedię, jaką czułam.
Do tego jeszcze jazdy autem.
Na osiemnastce M. przelizałam się z jej bratem jak szmata.
Z jednej strony czułam upokorzenie,
a z drugiej było mi wszystko jedno.
Uciekłam z sali.
Potem gadałam z M.
O jej zakochaniu we mnie.
Powiedziała, że już jej przeszło.
A ja powiedziałam, że to nie jej wina.
Że ja nikogo nigdy nie pokocham.
Próbne matury były koszmarne.
Mnóstwo stresu, uczenia się i kawy.
Bałam się dosłownie wszystkiego.
Izolowałam się i dystansowałam od przyjaciół.
Do tego przeżywałam i wciąż przeżywam ogromną dysforię.
Moje altery nie dawały mi spokoju.
Nadmiar bólu, stresu, strachu i tęsknoty.
Pogodziłam się z B.
Wychodzimy już normalnie.
Jedziemy razem do Anglii.
Od 27. listopada nie jem mięsa.
Przed wigilią miałam pierwszy egzamin na prawo jazdy.
Oblałam na jednokierunkowych.
Potem święta.
Święta były tragiczne.
Można śmiało powiedzieć, że je rozjebałam.
Dziadek się najebał jeszcze przed naszym przyjazdem.
Babcia oczywiście nic nie powiedziała.
Leżał nachlany całą wigilię.
Wydzierał się na babcię, wyzywał ją.
Następnego dnia rzucił jakiś kolejny zboczony żart.
On.
Miał czelność gadać świństwa.
Wybuchłam, nie mogłam dłużej milczeć.
Wygarnęłam mu to.
Nawyzywałam.
Nie byłam z tego dumna, ale należało się.
W tej rodzinie wszyscy udają, że nic się nie dzieje.
Zamiatanie pod dywan.
W ktoś w końcu musiał zareagować.
Zwłaszcza, że to on sam powiedział to, co powiedział parę lat temu.
I nadal za to nie przeprosił.
Ale oczywiście to ja jestem ta zła.
Ta, która odważy się poruszyć temat, którego boją się dorośli.
I to ja musiałam dzwonić i przepraszać.
Brzydzę się tym człowiekiem.
Powiedział, że jestem jego krwią.
Ten sam temperament.
Nie jestem.
Nie będę.
Brzydzę się nim.
Powiedział, że nie istnieję dla niego.
On dla mnie też.
Przez całą tę akcję musieliśmy szybko wyjechać.
Matka się bała, że dziadek znów się nachleje.
Mieliśmy spędzić ten dzień u kuzynostwa.
Wlecieliśmy tylko na chwilę.
Kuzyni się popłakali.
Ciotka też.
Zjebałam im święta.
Znowu uciekaliśmy, jak tchórze.
Ryczałam całą drogę autem.
A potem w domu przez parę godzin.
Nawet nie pamiętam, co się działo ze mną.
Wiem, że zniszczyłam wszystko.
Dowiedziałam się o Leelah.
Dawno nic mną tak nie wstrząsnęło.
Napisałam o niej piosenkę.
Lara jest moją dziewczyną.
Ale o tym potem.
Sylwester był udany.
Byliśmy u kumpla na domówce.
Poznałam nowych ludzi.
P. przyznał się wszystkim, że jest gejem.
Ja opowiedziałam o Larze.
Wszyscy mnie zaakceptowali.
Nie spodziewałam się tego.
M. opowiadał mi o swoim byłym.
Byłam spowiednikiem.
Prawie nic tam nie jadłam, bo wszystko było z mięsem.
M. i P. lizali się w łazience.
A teraz okazuje się, że coś może między nimi będzie.
Dzięki Larze powoli się podnoszę.
Ostatnie tygodnie były mimo wszystko najlepszymi od lat.
Przeszłam z bycia na samym dnie do bycia prawie normalną.
Nie wiem, jak to się stało.
Po prostu pewnego dnia okazało się, że jesteśmy razem.
Gadamy na Skype.
Kocham ją.
Naprawdę.
Ale jednocześnie w chuj się boję.
Że ją stracę.
Że nie będę wystarczająca.
Że znowu zaufam, będę mieć nadzieję
a wszystko skończy się tak samo.
Cały mój system zasad życiowych wali się u podstaw.
Sądziłam, że miłość nie istnieje.
Sądziłam, że nie jest dla mnie.
Sądziłam, że zawsze będę sama.
Sądziłam, że nie mogę kochać.
Że nie kochając uchronię ludzi przed sobą.
Wciąż tak myślę.
A więc dlaczego kocham ją?
I pozwalam się kochać?
Nie mam pojęcia.
Boję się.
Dużo ryzykuję.
Jeśli znowu złamie mi się serce nie przeżyję tego.
To już jest ostatni raz.
Aplikowałam na studia w Manchesterze.
Londyn był za drogi.
Poza tym mam tam Larę.
Wybrałam kierunki psychologiczne.
Jeden jest szczególnie świetny: muzyka i psychologia.
Dostałam już odpowiedź z dwóch kierunków.
Pisanie statementu było męką.
Do tego miałam problemy z zapłaceniem za aplikację.
Takiego stresu nigdy nie przeżyłam.
Na szczęście wszystko powoli się układa.
Ostatnie trzy tygodnie były wypełnione stresem, zapierdalem i szkołą.
Jedynie myśl o Larze pozwala mi budzić się rano
i nie chcieć się zabić codziennie wieczorem.
Dzięki niej się nie tnę.
Dzięki niej mam coraz rzadziej koszmary.
Choć wciąż czasem krzyczę przez sen.
Jutro studniówka.
Mam suknię Heleny i buty na obcasie, w których zupełnie nie umiem chodzić.
Idę z Denisem.
Wcale się nie cieszę, bo mogłabym wtedy być na koncercie G. w Polsce.
Pewnie będzie stypa i będzie mi tęskno.
Ale to nic.
To nic.
---
To naprawdę fascynujące, jak perspektywa zmiany otwiera oczy.
Jak świadomość bliskiego wyjazdu pozwala doceniać to, co się ma.
Odkąd wiem, że wyjeżdżam z tego kraju, wszystko wydaje mi się takie
przejściowe
nietrwałe.
Może wszystko, czego potrzebowałam, to perspektywa zmiany.
Jakaś nadzieja i realny plan.
To pozwala patrzeć w przyszłość.
Wkraczam przyszłość.
Planuję ją.
To niesamowite.
Ja nie miałam mieć przyszłości.
Miałam umrzeć w gimnazjum.
Miałam nie doczekać liceum, a tym bardziej matury.
Żyłam z tym przekonaniem, z tą pewnością.
A teraz mam zamiar wynajmować mieszkanie
z przyjacielem i dziewczyną.
Moje własne mieszkanie.
W Anglii.
Z moją dziewczyną.
To brzmi surrealistycznie.
---
Wczoraj oblałam drugi egzamin na prawko.
Na placu.
Nie mam już siły, czasu ani pieniędzy na kolejny.
Jak można oblać na tak prostej rzeczy?
---
Dojrzewam.
Czuję to całą sobą.
Wciąż nie wiem, czy to dobrze, czy źle.
Zmieniam się.
Dorastam.
Nabieram perspektywy.
Dystansuję się od ludzi, których nie potrzebuję.
Planuję.
Nabieram odpowiedzialności.
Czuję, jak moje dzieciństwo odchodzi.
Coraz gorzej rozumiem młodszych ludzi.
---
Moja dysforia się jakby zmniejsza.
Altery się trochę wyciszyły.
Niedługo zacznie się ostre rycie z nauką.
---
Lara przyjeżdża do mnie na parę dni za dokładnie trzy tygodnie.
Jestem sama, lecz nie czuję się tak samotna w sercu.
---
Uczę się od nowa definicji, jak Różewicz.
zakochana
za-kochana
jak to dziwnie brzmi
obco
Dużo muzyki tym razem, mam całą playlistę dorastania, przypominam sobie stare hity:
Enter Shikari, nowy ukochany zespół <3
Tak, to jest Katy Perry. Childhood nostalgia + świetna piosenka
P.S. Danny odszedł z AA :c.
poniedziałek, 24 listopada 2014
Self-inflicted wounds always hurt less
Dawno tu nie pisałam.
Może zacznę od koncertu.
Nie mogę sobie wyobrazić lepszego startu dorosłości.
Było naprawdę wspaniale.
Poznałam fantastycznych ludzi w Manchesterze.
Wszyscy byli dla nas mili.
N. i A. są super.
Czułam wolność; czułam, że w końcu jestem dorosła.
A do tego koncert...nie wierzę.
Poryczałam się.
Na początku adrenalina i emocje mnie powstrzymywały.
Ale jak zaczął śpiewać przy akompaniamencie pianina
moje serce po prostu się zatrzymało
i wszystkie moje hamulce puściły.
Zamknęłam oczy i byłam tylko ja i muzyka.
Poczułam się jakby niematerialna, jakbym była ponad tym wszystkim.
Jakbym była nieśmiertelna.
Rozwyłam się jak dziecko.
I nie było mi z tego powodu głupio.
Płakałam z emocji, wzruszenia, szczęścia, zmęczenia.
Po prostu po raz pierwszy zupełnie nie wstydziłam się płakać.
G. dawał przemowy o feminizmie i transgender.
Nie mogę kochać go bardziej.
Po koncercie G. wyszedł na barierki podpisywać.
Cała się trzęsłam i nie mogłam się opanować.
Miałam zdarte gardło, byłam zdezorientowana i zapomniałam, jak się oddycha.
A potem podszedł do mnie.
Podpisał mi "Bullets".
Dałam mu list i rysunki.
Podziękowałam mu za bycie takim szczerym i wspieranie transgender.
Powiedziałam, że jest wsparcie jest dla mnie bardzo ważne.
Że jest najodważniejszą osobą, jaką znam.
I bardzo go podziwiam.
Cały ten czas byłam tak skupiona na jego oczach, że nie widziałam nic poza nimi.
Bałam się na niego patrzeć, ale chciałam.
A on słuchał tak uważnie.
Patrzył tylko na mnie.
Zarumienił się i podziękował mi.
Chyba się wzruszył.
A potem mnie przytulił i wtedy wszystko do mnie dotarło.
Kontakt fizyczny sprawił, że w to uwierzyłam.
Przez ten jeden moment, kiedy położył mi głowę na ramieniu
i czułam jego ciepło
poczułam się mniej samotna w sercu.
I pierwszy raz w życiu poczułam, że żyję.
Ledwo zdołałam mu powiedzieć, że go kocham.
Nie pamiętam dokładnie, co było potem.
Nogi mi się załamały i znowu płakałam.
Jakimś cudem dotarłyśmy do hostelu.
Wracałyśmy samolotem w nocy.
Zawsze oglądając samoloty w nocy marzyłam, by kiedyś polecieć.
I udało się.
Światła miasta widziane z samolotu to magia.
Dzień przed wyjazdem dostałam też świetne prezenty.
To były najlepsze urodziny, jakie miałam.
Po powrocie do Polski miałam załamanie nerwowe.
Nie mogłam się przestawić na rzeczywistość.
Dwa dni leżałam w łóżku i płakałam.
Nie mogłam wrócić do świata.
Nadal nie mogę.
Tęsknię cholernie za Anglią.
Na chwilę wyrwałam się z przyziemnych spraw, a teraz znowu to samo.
Stres.
Prawo jazdy.
Matura.
Studia.
Cieszę się, że jakoś odżyłam na tym wyjeździe, ale moje obawy się ziściły.
Znów nie mam po co żyć.
Powtarzam sobie jedynie słowa G.
"Thank you for being yourself".
I tylko to mnie trzyma.
G. nie okazał się inny niż jego obraz w mojej głowie.
Tego się bałam najbardziej.
Ale okazał się jeszcze piękniejszy.
Nie pamiętam jednak jego twarzy.
Byłam tak zdenerwowana, że wszystko wydawało mi się snem.
I nie pamiętam jego uśmiechu, bo tak desperacko patrzyłam w jego oczy.
Pamiętam za to jego zapach, rumiane policzki i zarost, kiedy nasze poliki się otarły.
I pamiętam to uczucie.
Uczucie życia.
A miałam być martwa.
Ostatnio jest znowu naprawdę źle.
Wszystko jest jak sen.
Czuję się dosłownie...tragicznie.
Jak bohater jakiegoś wyciskacza łez, który pod koniec filmu umiera.
Albo jak bohater romantyczny.
Wracam ze szkoły i płaczę.
Nocami też płaczę.
Mój płacz jest teraz automatyczny.
Nie przekazuje emocji i nie koi bólu.
Po prostu płaczę z pustki.
Pustki we mnie.
Coraz częściej zagłębiam się w nierealne historie.
Udaję kogoś innego, bo wolę to niż bycie sobą.
Wczuwam się w rolę fikcyjnej postaci, bo wtedy mogę żyć czyimiś emocjami.
Nie swoimi własnymi.
Tęsknię za K.
Ostatnio byłam u niego na cmentarzu.
Rysowałam groby i patrzyłam na słońce, przebijające się przez kolorowe liście.
Moje altery ostatnio zupełnie mnie opuściły.
Udało mi się raz powstrzymać atak paniki po pijaku.
Za to mam potworną dysforię.
Cały czas zastanawiam się, kim jestem.
I kiedy myślałam, że wreszcie mam wszystko poukładane
moja płciowość musiała dojść do głosu.
Jakbym miała mało problemów.
Wrzuciłam na bloga swoje zdjęcie jako faceta.
O dziwo reakcja ludzi była bardzo pozytywna.
Choć wciąż boję się o tym mówić.
Wiedzą tylko B. i M.
Ostatnio M. zadała mi bardzo trudne pytanie.
Czy wahałabym się, jeśli hormony i operacje byłyby refundowane.
Wahałabym się?
Sama nie wiem.
Nie mam kurwa pojęcia.
Nie mogę tego znieść.
Patrzę w lustro i nie widzę siebie.
Widzę tylko oczy.
Nie mam pojęcia, kim jestem.
Potrzebuję pogadać z L.
On mnie zrozumie.
Między mną a B. jest już w porządku.
Nadal nie wyjaśniliśmy sobie naszej kłótni.
Może to i lepiej.
Planujemy studiować razem.
Śmiesznie to wygląda.
Dwa dzieciaki z małego miasta marzą o podboju Londynu.
Chodzimy brudnymi ulicami i marzymy o złotej przyszłości.
To naprawdę zabawne.
Jak z filmu.
Nadal nie wiem, co chcę studiować.
Ta psychologia to tylko substytut.
Ja i tak wiem, że muszę mieć zespół.
Teraz, po koncercie, wiem to jeszcze bardziej.
To jedyne, co mnie uszczęśliwi.
Myślę racjonalnie i boję się postawić wszystkiego na jedną kartę,
ale z drugiej strony nie chcę zmarnować sobie życia.
Muszę mieć jakiś plan B, ale też nie chcę być nieszczęśliwa.
Całe życie idę na kompromisy ze samą sobą.
Całe życie z czegoś rezygnuję.
W imię czego?
Ale boję się.
Moja artystyczna i racjonalna strona się wykluczają.
Jest mi pusto i samotnie. Wszystko dobre w moim życiu przemija. Chciałabym, aby już było po wszystkim.
Byle do świąt.
Może zacznę od koncertu.
Nie mogę sobie wyobrazić lepszego startu dorosłości.
Było naprawdę wspaniale.
Poznałam fantastycznych ludzi w Manchesterze.
Wszyscy byli dla nas mili.
N. i A. są super.
Czułam wolność; czułam, że w końcu jestem dorosła.
A do tego koncert...nie wierzę.
Poryczałam się.
Na początku adrenalina i emocje mnie powstrzymywały.
Ale jak zaczął śpiewać przy akompaniamencie pianina
moje serce po prostu się zatrzymało
i wszystkie moje hamulce puściły.
Zamknęłam oczy i byłam tylko ja i muzyka.
Poczułam się jakby niematerialna, jakbym była ponad tym wszystkim.
Jakbym była nieśmiertelna.
Rozwyłam się jak dziecko.
I nie było mi z tego powodu głupio.
Płakałam z emocji, wzruszenia, szczęścia, zmęczenia.
Po prostu po raz pierwszy zupełnie nie wstydziłam się płakać.
G. dawał przemowy o feminizmie i transgender.
Nie mogę kochać go bardziej.
Po koncercie G. wyszedł na barierki podpisywać.
Cała się trzęsłam i nie mogłam się opanować.
Miałam zdarte gardło, byłam zdezorientowana i zapomniałam, jak się oddycha.
A potem podszedł do mnie.
Podpisał mi "Bullets".
Dałam mu list i rysunki.
Podziękowałam mu za bycie takim szczerym i wspieranie transgender.
Powiedziałam, że jest wsparcie jest dla mnie bardzo ważne.
Że jest najodważniejszą osobą, jaką znam.
I bardzo go podziwiam.
Cały ten czas byłam tak skupiona na jego oczach, że nie widziałam nic poza nimi.
Bałam się na niego patrzeć, ale chciałam.
A on słuchał tak uważnie.
Patrzył tylko na mnie.
Zarumienił się i podziękował mi.
Chyba się wzruszył.
A potem mnie przytulił i wtedy wszystko do mnie dotarło.
Kontakt fizyczny sprawił, że w to uwierzyłam.
Przez ten jeden moment, kiedy położył mi głowę na ramieniu
i czułam jego ciepło
poczułam się mniej samotna w sercu.
I pierwszy raz w życiu poczułam, że żyję.
Ledwo zdołałam mu powiedzieć, że go kocham.
Nie pamiętam dokładnie, co było potem.
Nogi mi się załamały i znowu płakałam.
Jakimś cudem dotarłyśmy do hostelu.
Wracałyśmy samolotem w nocy.
Zawsze oglądając samoloty w nocy marzyłam, by kiedyś polecieć.
I udało się.
Światła miasta widziane z samolotu to magia.
Dzień przed wyjazdem dostałam też świetne prezenty.
To były najlepsze urodziny, jakie miałam.
Po powrocie do Polski miałam załamanie nerwowe.
Nie mogłam się przestawić na rzeczywistość.
Dwa dni leżałam w łóżku i płakałam.
Nie mogłam wrócić do świata.
Nadal nie mogę.
Tęsknię cholernie za Anglią.
Na chwilę wyrwałam się z przyziemnych spraw, a teraz znowu to samo.
Stres.
Prawo jazdy.
Matura.
Studia.
Cieszę się, że jakoś odżyłam na tym wyjeździe, ale moje obawy się ziściły.
Znów nie mam po co żyć.
Powtarzam sobie jedynie słowa G.
"Thank you for being yourself".
I tylko to mnie trzyma.
G. nie okazał się inny niż jego obraz w mojej głowie.
Tego się bałam najbardziej.
Ale okazał się jeszcze piękniejszy.
Nie pamiętam jednak jego twarzy.
Byłam tak zdenerwowana, że wszystko wydawało mi się snem.
I nie pamiętam jego uśmiechu, bo tak desperacko patrzyłam w jego oczy.
Pamiętam za to jego zapach, rumiane policzki i zarost, kiedy nasze poliki się otarły.
I pamiętam to uczucie.
Uczucie życia.
A miałam być martwa.
Ostatnio jest znowu naprawdę źle.
Wszystko jest jak sen.
Czuję się dosłownie...tragicznie.
Jak bohater jakiegoś wyciskacza łez, który pod koniec filmu umiera.
Albo jak bohater romantyczny.
Wracam ze szkoły i płaczę.
Nocami też płaczę.
Mój płacz jest teraz automatyczny.
Nie przekazuje emocji i nie koi bólu.
Po prostu płaczę z pustki.
Pustki we mnie.
Coraz częściej zagłębiam się w nierealne historie.
Udaję kogoś innego, bo wolę to niż bycie sobą.
Wczuwam się w rolę fikcyjnej postaci, bo wtedy mogę żyć czyimiś emocjami.
Nie swoimi własnymi.
Tęsknię za K.
Ostatnio byłam u niego na cmentarzu.
Rysowałam groby i patrzyłam na słońce, przebijające się przez kolorowe liście.
Moje altery ostatnio zupełnie mnie opuściły.
Udało mi się raz powstrzymać atak paniki po pijaku.
Za to mam potworną dysforię.
Cały czas zastanawiam się, kim jestem.
I kiedy myślałam, że wreszcie mam wszystko poukładane
moja płciowość musiała dojść do głosu.
Jakbym miała mało problemów.
Wrzuciłam na bloga swoje zdjęcie jako faceta.
O dziwo reakcja ludzi była bardzo pozytywna.
Choć wciąż boję się o tym mówić.
Wiedzą tylko B. i M.
Ostatnio M. zadała mi bardzo trudne pytanie.
Czy wahałabym się, jeśli hormony i operacje byłyby refundowane.
Wahałabym się?
Sama nie wiem.
Nie mam kurwa pojęcia.
Nie mogę tego znieść.
Patrzę w lustro i nie widzę siebie.
Widzę tylko oczy.
Nie mam pojęcia, kim jestem.
Potrzebuję pogadać z L.
On mnie zrozumie.
Między mną a B. jest już w porządku.
Nadal nie wyjaśniliśmy sobie naszej kłótni.
Może to i lepiej.
Planujemy studiować razem.
Śmiesznie to wygląda.
Dwa dzieciaki z małego miasta marzą o podboju Londynu.
Chodzimy brudnymi ulicami i marzymy o złotej przyszłości.
To naprawdę zabawne.
Jak z filmu.
Nadal nie wiem, co chcę studiować.
Ta psychologia to tylko substytut.
Ja i tak wiem, że muszę mieć zespół.
Teraz, po koncercie, wiem to jeszcze bardziej.
To jedyne, co mnie uszczęśliwi.
Myślę racjonalnie i boję się postawić wszystkiego na jedną kartę,
ale z drugiej strony nie chcę zmarnować sobie życia.
Muszę mieć jakiś plan B, ale też nie chcę być nieszczęśliwa.
Całe życie idę na kompromisy ze samą sobą.
Całe życie z czegoś rezygnuję.
W imię czego?
Ale boję się.
Moja artystyczna i racjonalna strona się wykluczają.
Jest mi pusto i samotnie. Wszystko dobre w moim życiu przemija. Chciałabym, aby już było po wszystkim.
Byle do świąt.
~Of Mice And Men, pokochałam ostatnio.
piątek, 26 września 2014
I’m a man of no faith but I’m familiar with hell
To oszałamiające, niesamowite i zatrważające, jak szybko życie może się zmienić.
Wystarczy dzień, godzina, minuta, sekunda.
W czasie mrugnięcia umierają gwiazdy.
W czasie oddechu tworzą się galaktyki.
W ułamku dźwięku powstaje coś nowego.
W przelotnym spojrzeniu coś umiera.
Jeszcze parę dni temu byłam pewna, że umrę.
Dziś kupiłam bilet na koncert G. w Anglii.
We wtorek, tuż przed nocą zadzwonił B.
Rozmawialiśmy.
Jak kiedyś.
Ale czy kiedykolwiek cokolwiek będzie jak kiedyś?
Mamy się spotkać.
Zdziwiła mnie reakcja ludzi na wieść o tym, że chciałam się zabić.
Jestem wdzięczna za to, że istnieją.
Muszę zacząć bardziej doceniać dobro wkoło mnie.
Choruję.
Być może to reakcja organizmu na tak silny stres.
W dzień po moim załamaniu nerwowym moje ciało zbuntowało się.
Potrzebuję przerwy od życia.
Nadal nie chodzę do szkoły.
Mam potworne zaległości.
Wciąż się boję.
Ale jest lepiej.
Nie jest dobrze.
Jest lepiej.
Oddycham.
Miałam dużo czasu na przemyślenia.
Wciąż nie wiem, co czuję.
W jednej chwili jestem świadoma swego oddechu
a w drugiej nie wiem, kim jestem.
Powinnam bardziej cieszyć się z wyjazdu.
W końcu spełni się moje marzenie.
Ale nic mnie już nie cieszy.
Bo szczęście pochodzi z wewnątrz, nie z okoliczności.
A ja mam wewnątrz tylko pustkę.
I każde miejsce jest piekłem, bo to piekło noszę w sobie.
Naprawdę boję się tego wyjazdu.
Boję się, bo będzie tam dużo ludzi.
Boję się technicznych spraw.
A najbardziej boję się, że kiedy to marzenie się spełni, nie będę miała już nic.
Żadnego celu, punktu odniesienia.
W marzeniach najpiękniejszy jest czas oczekiwania na ich spełnienie.
Boję się, że po koncercie będę pusta i znów się załamię.
Wystarczy dzień, godzina, minuta, sekunda.
W czasie mrugnięcia umierają gwiazdy.
W czasie oddechu tworzą się galaktyki.
W ułamku dźwięku powstaje coś nowego.
W przelotnym spojrzeniu coś umiera.
Jeszcze parę dni temu byłam pewna, że umrę.
Dziś kupiłam bilet na koncert G. w Anglii.
We wtorek, tuż przed nocą zadzwonił B.
Rozmawialiśmy.
Jak kiedyś.
Mamy się spotkać.
Zdziwiła mnie reakcja ludzi na wieść o tym, że chciałam się zabić.
Jestem wdzięczna za to, że istnieją.
Muszę zacząć bardziej doceniać dobro wkoło mnie.
Choruję.
Być może to reakcja organizmu na tak silny stres.
W dzień po moim załamaniu nerwowym moje ciało zbuntowało się.
Potrzebuję przerwy od życia.
Nadal nie chodzę do szkoły.
Mam potworne zaległości.
Wciąż się boję.
Ale jest lepiej.
Nie jest dobrze.
Jest lepiej.
Oddycham.
Miałam dużo czasu na przemyślenia.
Wciąż nie wiem, co czuję.
W jednej chwili jestem świadoma swego oddechu
a w drugiej nie wiem, kim jestem.
Powinnam bardziej cieszyć się z wyjazdu.
W końcu spełni się moje marzenie.
Ale nic mnie już nie cieszy.
Bo szczęście pochodzi z wewnątrz, nie z okoliczności.
A ja mam wewnątrz tylko pustkę.
I każde miejsce jest piekłem, bo to piekło noszę w sobie.
Naprawdę boję się tego wyjazdu.
Boję się, bo będzie tam dużo ludzi.
Boję się technicznych spraw.
A najbardziej boję się, że kiedy to marzenie się spełni, nie będę miała już nic.
Żadnego celu, punktu odniesienia.
W marzeniach najpiękniejszy jest czas oczekiwania na ich spełnienie.
Boję się, że po koncercie będę pusta i znów się załamię.
W moich sennych wizjach spotykałam G. w innych okolicznościach.
Byłam szczęśliwa.
Teraz nie jestem.
I boję się, że nie wykorzystam w pełni tej szansy.
Póki co czekam.
"Czasem musisz się stoczyć na samiusieńkie dno żeby zobaczyć, że na górze jest światło, i wspiąć się po nie z powrotem."
~Defeater, moja nowa muzyczna miłość <3
wtorek, 23 września 2014
When I’m here no longer, you must be stronger
Od szesnastej beczę.
Wyję i wyję i wyję.
Nie pamiętam, dlaczego.
Teraz to nieistotne.
Nikt tego nie zauważa.
Córka za ścianą planuje samobójstwo.
Naprawdę chcę się poddać.
Nic już nie ma znaczenia.
Nie ważne, co powiem.
Nie ważne, kogo zranię.
Chcę odejść.
Po raz pierwszy od dawna mam przekonanie, że to słuszny wybór.
Rozpętałam niepotrzebnie piekło na twitterze.
Żałosna kurwa szukająca atencji.
Wszyscy się martwią.
Niepotrzebnie.
Jestem pierdolonym tchórzem.
Myślałam, że dotrwam do wieczoru, a potem się zabiję.
Ale matka już narobiła planów na przyszłość.
Prawo jazdy, dentysta, matura...
Nie zdam tej pierdolonej matury.
Nie zależy mi.
Londyn to kłamstwo, które mówię innym, by myśleli, że mam plany na życie.
I tak nigdy nie opuszczę tego przeklętego kraju.
Oglądałam zachód słońca.
Mam nadzieję, że ostatni w swoim życiu.
Boję się.
Do nocy jeszcze długo.
I wszystko może się stać.
Świeci słońce.
Ziemia się kręci.
Urwany płacz ginie
wśród śmiechów dzieci.
Mieszkam w środku nicości.
Mieszkam w środku nicości.
Mieszka we mnie samotność.
Jestem jej domem.
Jestem wydrążoną skorupą.
Kochajcie się wzajemnie i bądźcie dla siebie dobrzy.
Dawajcie swoim życiem przykład.
Nie obwiniajcie się.
Kocham was i
przepraszam.
piątek, 19 września 2014
I don't look into the distance, I barely see my hand in the dark
Niedobrze mi.
Czuję się okropnie, okropnie, okropnie.
Wypadają mi włosy.
Nie mogę spać.
Drżą mi ręce.
Wyglądam jak złamany, zniszczony, bezdomny człowiek.
I tak też się czuję.
Postarzałam się przez ostatnie tygodnie.
Nie mam na nic siły.
Nocami patrzę na odblaski na podłodze i wyję.
Wyję jak zwierzę.
Znów jestem w gimnazjum.
Nie mam ochoty rysować, pisać czy robić czegokolwiek.
Po prostu bezmyślnie gapię się w ekran komputera
i próbuję zniknąć.
Pada deszcz.
Lecą liście z drzew.
Z lustra spogląda na mnie zmęczona twarz.
Podpuchnięte oczy szczypią, gdy odwracam wzrok od ludzi, z którymi nie chcę rozmawiać.\
Muzyka nie pomaga.
Chcę wsiąść w pociąg.
Nie mówić.
Nie myśleć.
Jechać przed siebie.
Chcę przestać istnieć.
Chcę umrzeć i, paradoksalnie, ta myśl trzyma mnie przy życiu.
Sensem mojej egzystencji jest walka z samą sobą, by tę egzystencję zakończyć.
Ale to niestabilny fundament.
Kiedyś walka mnie znuży.
Czuję się okropnie, okropnie, okropnie.
Wypadają mi włosy.
Nie mogę spać.
Drżą mi ręce.
Wyglądam jak złamany, zniszczony, bezdomny człowiek.
I tak też się czuję.
Postarzałam się przez ostatnie tygodnie.
Nie mam na nic siły.
Nocami patrzę na odblaski na podłodze i wyję.
Wyję jak zwierzę.
Znów jestem w gimnazjum.
Nie mam ochoty rysować, pisać czy robić czegokolwiek.
Po prostu bezmyślnie gapię się w ekran komputera
i próbuję zniknąć.
Pada deszcz.
Lecą liście z drzew.
Z lustra spogląda na mnie zmęczona twarz.
Podpuchnięte oczy szczypią, gdy odwracam wzrok od ludzi, z którymi nie chcę rozmawiać.\
Muzyka nie pomaga.
Chcę wsiąść w pociąg.
Nie mówić.
Nie myśleć.
Jechać przed siebie.
Chcę przestać istnieć.
Chcę umrzeć i, paradoksalnie, ta myśl trzyma mnie przy życiu.
Sensem mojej egzystencji jest walka z samą sobą, by tę egzystencję zakończyć.
Ale to niestabilny fundament.
Kiedyś walka mnie znuży.
<Bez piosenki. Brak mi słów.>
czwartek, 11 września 2014
I hit rock bottom faster than a shooting star
Rok szkolny się zaczął.
Chyba nie dotrwam jego końca.
Z początkiem września nałożyło się na siebie tak wiele stresujących czynników, że dosłownie sobie nie radzę.
Zaczęłam jazdy.
Idzie mi kiepsko.
W tym roku matura.
Trzeba się zdecydować na studia.
Ostatnio przeglądałam strony londyńskich uczelni i się załamałam.
Wymagają trzech rozszerzeń po 75% i IELTS.
Papiery trzeba składać już w styczniu.
IELTS jest w październiku.
Poryczałam się jak dziecko i wyłam całą noc.
W jednej chwili moje plany legły w gruzach.
Nie ma możliwości, że dostanę się do Londynu.
Do polskich uczelni zresztą też nie.
Tak trudno było mi zdecydować się choćby na kierunek,
bo przez wiele lat nie widziałam dla siebie przyszłości,
a gdy wreszcie zaczęłam w nią wierzyć
życie znowu skopało mnie jak kundla.
Moje marzenia roztrzaskały się o twardą powierzchnię rzeczywistości.
Odważyłam się przez chwilę pomyśleć, że będę kimś.
To był błąd.
W jedną sekundę moja nadzieja umarła,
zgasła wraz z ostatnim płomieniem pożaru,
w którym spaliłam swoje serce.
Nigdy nie będę kurwa nikim.
Umrę w tym zasranym mieście
przykuta do tego zjebanego kraju.
Nigdy się stąd nie wyprowadzę.
To miasto mnie zadławi.
Te obszczane zakamarki i brudne chodniki będą moją trumną.
Światła latarni mnie duszą.
Umrę, nie zaznając miłości, nie poznając świata.
Urodziłam się i umrę nikim.
I tak wiedziałam, że nie dotrwam matury.
I tak za długo już żyję.
I tak miałam umrzeć w gimnazjum.
Życie wyrzuciło mnie na ocean, a ja odpłynęłam zbyt daleko od brzegu.
Próbuję się unosić, ale woda jest lodowata, a ja opadam z sił.
Chcę się poddać.
Wstrzymać oddech i rzucić się w czerń.
Fale wysysają ze mnie powietrze.
Tonę we krwi, łzach i ciemności.
Ludzie tacy jak ja to zdegenerowana, spisana na straty młodzież.
Ludzie tacy jak ja dawno zatracili uczucia i nadzieję.
Ludzie tacy jak ja, nie mają prawa do przyszłości, planów ani marzeń.
Ludzie tacy jak ja żyją, by służyć innym, lepszym od siebie.
Prawdziwie upodlony jest człowiek, który rezygnuje z samego siebie.
Ja to właśnie zrobiłam.
Wystarczyła sekunda bym zrozumiała, że poddałam się dawno temu.
***
Znów jestem w gimnazjum.
Znów mam 14 lat, nienawidzę siebie i mam pewność, że moje życie to jakiś chory przypadek.
Znów słucham Nirvany, nie mam nikogo obok siebie, a stres mnie zjada od środka.
Znów nie mam żadnego punktu zaczepienia, żeby trzymać się życia.
Znów jestem w pierdolonym gimnazjum.
Ze stresu wypadają mi włosy, mdleję i boli mnie brzuch.
Mam wrażenie, że moja skóra płonie.
Jestem okropnie zmęczona, ale nerwy sprawiają, że nie mogę się uspokoić.
Słyszę puls w uszach i mam ochotę zwymiotować.
Stres wyzwala we mnie reakcję "walcz albo uciekaj".
Walcz ze samą sobą.
Uciekaj od siebie samej.
***
Jestem martwa od prawie 6 lat.
Jestem chodzącymi zwłokami od tak dawna, ze nie pamiętam nic innego.
Prawie się przyzwyczaiłam do moich zgniłych szczątek i wybebeszonych wnętrzności.
Prawie wydaje mi się, ze to normalne.
Ale pod wypatroszona i pozszywana skora kryją się zarazki i robale, które zjadają mnie od środka.
Jestem jak napompowana ludzka powłoka, pod skora nie mam nic oprócz zgnilizny.
Przechodzę proces rozpadu i modlę się, by nie odpadła mi żadna kończyna, podczas gdy ludzie uśmiechają się do mnie i traktują jak jedną z nich.
Jak żywą.
Społeczeństwo często nie widzi umarłych pośród siebie.
To zabawne.
Mogłabym przysiąc, ze zwłoki cuchną.
***
Brąz sączy się z drzew
jak deszcz z burzowych chmur oczu.
Noc otula mnie jak stary przyjaciel.
Uciekam w dźwięki, uciekam w słowa.
Czas płynie wstecz.
***
Okropnością trwania w tym wykańczającym półśnie
podobnym w swojej naturze do upojenia alkoholowego jest to,
że w danej chwili masz niemal bolesną świadomość swoich myśli i egzystencji,
lecz chwilę potem zapominasz wszystko
i zaczynasz od nowa.
***
Budzę się rano z myślą, że nie mam absolutnie żadnego powodu, by być obudzona.
Chciałabym rozpłynąć się jak dym.
***
Dziś jest 9/11.
13 lat temu powstało MCR.
Chyba nie dotrwam jego końca.
Z początkiem września nałożyło się na siebie tak wiele stresujących czynników, że dosłownie sobie nie radzę.
Zaczęłam jazdy.
Idzie mi kiepsko.
W tym roku matura.
Trzeba się zdecydować na studia.
Ostatnio przeglądałam strony londyńskich uczelni i się załamałam.
Wymagają trzech rozszerzeń po 75% i IELTS.
Papiery trzeba składać już w styczniu.
IELTS jest w październiku.
Poryczałam się jak dziecko i wyłam całą noc.
W jednej chwili moje plany legły w gruzach.
Nie ma możliwości, że dostanę się do Londynu.
Do polskich uczelni zresztą też nie.
Tak trudno było mi zdecydować się choćby na kierunek,
bo przez wiele lat nie widziałam dla siebie przyszłości,
a gdy wreszcie zaczęłam w nią wierzyć
życie znowu skopało mnie jak kundla.
Moje marzenia roztrzaskały się o twardą powierzchnię rzeczywistości.
Odważyłam się przez chwilę pomyśleć, że będę kimś.
To był błąd.
W jedną sekundę moja nadzieja umarła,
zgasła wraz z ostatnim płomieniem pożaru,
w którym spaliłam swoje serce.
Nigdy nie będę kurwa nikim.
Umrę w tym zasranym mieście
przykuta do tego zjebanego kraju.
Nigdy się stąd nie wyprowadzę.
To miasto mnie zadławi.
Te obszczane zakamarki i brudne chodniki będą moją trumną.
Światła latarni mnie duszą.
Umrę, nie zaznając miłości, nie poznając świata.
Urodziłam się i umrę nikim.
I tak wiedziałam, że nie dotrwam matury.
I tak za długo już żyję.
I tak miałam umrzeć w gimnazjum.
Życie wyrzuciło mnie na ocean, a ja odpłynęłam zbyt daleko od brzegu.
Próbuję się unosić, ale woda jest lodowata, a ja opadam z sił.
Chcę się poddać.
Wstrzymać oddech i rzucić się w czerń.
Fale wysysają ze mnie powietrze.
Tonę we krwi, łzach i ciemności.
Ludzie tacy jak ja to zdegenerowana, spisana na straty młodzież.
Ludzie tacy jak ja dawno zatracili uczucia i nadzieję.
Ludzie tacy jak ja, nie mają prawa do przyszłości, planów ani marzeń.
Ludzie tacy jak ja żyją, by służyć innym, lepszym od siebie.
Prawdziwie upodlony jest człowiek, który rezygnuje z samego siebie.
Ja to właśnie zrobiłam.
Wystarczyła sekunda bym zrozumiała, że poddałam się dawno temu.
***
Znów jestem w gimnazjum.
Znów mam 14 lat, nienawidzę siebie i mam pewność, że moje życie to jakiś chory przypadek.
Znów słucham Nirvany, nie mam nikogo obok siebie, a stres mnie zjada od środka.
Znów nie mam żadnego punktu zaczepienia, żeby trzymać się życia.
Znów jestem w pierdolonym gimnazjum.
Ze stresu wypadają mi włosy, mdleję i boli mnie brzuch.
Mam wrażenie, że moja skóra płonie.
Jestem okropnie zmęczona, ale nerwy sprawiają, że nie mogę się uspokoić.
Słyszę puls w uszach i mam ochotę zwymiotować.
Stres wyzwala we mnie reakcję "walcz albo uciekaj".
Walcz ze samą sobą.
Uciekaj od siebie samej.
***
Jestem martwa od prawie 6 lat.
Jestem chodzącymi zwłokami od tak dawna, ze nie pamiętam nic innego.
Prawie się przyzwyczaiłam do moich zgniłych szczątek i wybebeszonych wnętrzności.
Prawie wydaje mi się, ze to normalne.
Ale pod wypatroszona i pozszywana skora kryją się zarazki i robale, które zjadają mnie od środka.
Jestem jak napompowana ludzka powłoka, pod skora nie mam nic oprócz zgnilizny.
Przechodzę proces rozpadu i modlę się, by nie odpadła mi żadna kończyna, podczas gdy ludzie uśmiechają się do mnie i traktują jak jedną z nich.
Jak żywą.
Społeczeństwo często nie widzi umarłych pośród siebie.
To zabawne.
Mogłabym przysiąc, ze zwłoki cuchną.
***
Brąz sączy się z drzew
jak deszcz z burzowych chmur oczu.
Noc otula mnie jak stary przyjaciel.
Uciekam w dźwięki, uciekam w słowa.
Czas płynie wstecz.
***
Okropnością trwania w tym wykańczającym półśnie
podobnym w swojej naturze do upojenia alkoholowego jest to,
że w danej chwili masz niemal bolesną świadomość swoich myśli i egzystencji,
lecz chwilę potem zapominasz wszystko
i zaczynasz od nowa.
***
Budzę się rano z myślą, że nie mam absolutnie żadnego powodu, by być obudzona.
Chciałabym rozpłynąć się jak dym.
***
Dziś jest 9/11.
13 lat temu powstało MCR.
Subskrybuj:
Posty (Atom)